Το τελευταίο αντίο

Όταν πεθάνει χωριανός

Φίλος, γονιός ή αδερφός
Τότε σκεφτόμαστε βαθιά
Μα γιατί μαλώνουμε ρε παιδιά

Χτυπάει το τηλέφωνο νωρίς

Ποιος να ‘ναι, ποιος να ‘ναι τώρα θαρρείς;
Δυσάρεστο το μήνυμα
Πέθανε ο τάδε σήμερα

Το μήνυμα συνεχίζεται

Ώσπου να μάθουμε όλοι
Μας λείπει άλλος χωριανός
Από αυτήν την πόλη

Μαζεύτηκαν μεγάλοι και μικροί

Μέσα σ’ αυτό το κρύο
Να πούνε στο άψυχο κορμί
Το τελευταίο αντίο

 

Η ψυχή του θα φτερουγήσει

Στα ύψη του χωριού
Πριν πάει και ξαποστάσει
Στα χέρια του Θεού

Τώρα μόνο μαζευόμαστε

Σε τέτοιες περιστάσεις
Πουθενά αλλού δεν βλεπόμαστε
Παρά σε τέτοιες καταστάσεις

Ποιανού παιδιά είναι όλα αυτά

Αναρωτιόμαστε όλοι
Σκορπίσαμε τόσο μακριά
Μέσα σ’ αυτήν την πόλη

 

Ποιος είναι αυτός ο γέροντας
Με άσπρη την κεφαλή του
Με μπαστουνάκι περπατά
Και τρέμει το κορμί του

 

Δεν βλέπω εγώ πως έγινα

Άλλοι απορούν με εμένα
Νομίζω πως έτσι έμεινα
Με τόσα περασμένα

 

Και όταν αποχαιρετιζόμαστε

Και τρώμε το σιτάρι
Όλοι το σκεφτόμαστε
Ποιόν άλλον θα πάρει;