Τέσσερις φίλοι απ’ το χωριό

Τέσσερις φίλοι απ’ το χωριό

Βρέθηκαν στη «Μαργαρέτα»

Έκαναν δικό τους νοικοκυριό

Εκεί που να ζούνε δέκα-δέκα

Για κολατσιό μας είπανε

Τα κορν φλέιξ είναι καλά

Πήγαμε και τα πήραμε

Και θα τρώγαμε σωστά

Ένα κουτί τεράστιο πήραμε

με γράμματα πολλά

Είχε και κόκκινα στίγματα

Σαν φράουλα φαίνονταν αυτά

Μπόλικο γάλα ρίξαμε

Περιμέναμε να φουσκώσουν

Έως πάνω τα πνίξαμε

Και δεν έλεγαν να μαλακώσουν

Βάλαμε γάλα να βράζει

Μήπως έπρεπε να ‘ναι ζεστό

Στην σόμπα το ‘χαμε ξεχάσει

Ξεχείλισε το άτιμο αυτό

Τρέχει η νοικοκυρά με φωνές

Μα τι  κάνατε ρε παιδιά

Να γάλα βράζουμε κι άσε τις φωνές

Για να βάλουμε στα κορν φλέιξ

Το ‘βαλε στα γέλια η νοικοκυρά

Σαν είδε «κότεξ» στα πιατικά

Την άλλη μέρα φέραμε 

Ένα σωρό κουτάκια

Πολύ φθηνά τα βρήκαμε

Μα αυτά ήταν για τα γατάκια

Έτσι συνέχιζε η ζωή

Για μερικά χρονάκια

Γλεντούσαμε όλοι μαζί 

Και έφευγαν τα φαρμάκια

Εννέα χρόνια πέρασαν 

Να μαζέψω τρεις χιλιάδες 

Το όμορφο χωριό επιθυμήσαμε

με τις πολλές λαγκάδες

Γυρίζοντας πίσω στο χωριό

Ήταν αρχές Ιουνίου

Ο ήλιος βασίλευε στο χωριό

Κατέβηκα στο σπίτι του θείου

Τρέξανε όλα τα παιδιά

Στη μάνα μου μούστε να πούμε

Ήρθε ο Κοσμάς απ’ την ξενιτιά

Θα θέλανε να κεραστούνε

Τρεις αγελάδες είχανε

Τη μικρή την έλεγαν Μαριάννα

GREEN GIANT την άλλη λέγανε

Την Τρίτη PRINCESS DIANA

Πήρα τη λάμπα ν’ ανεβώ

Στα πάνω τα δωμάτια

Σαν ζούγκλα ακουγότανε στον ποταμό

Τα νυχτοπούλια και τα βατράχια

Προσπάθησα να κοιμηθώ

Μα μάταια η φροντίδα

Λες και δεν μεγάλωσα εδώ

Σε τούτη την πατρίδα

Πέντε η ώρα το πρωί

Λαλούν τα πετεινάρια

Περνάν με τ’ άλογα οι χωριανοί

Γκαρίζουν τα γαϊδάρια

Άκουσα τον Νικόλα τον ψαρά

Ψάρια φρέσκα ψάρια

Και κάποιος να του απαντά

Να ‘χεις καλά παζάρια

Τότε το ένιωσα για καλά

Πως ξύπνησα πάλι εκεί

Όπως τα χρόνια τα παλιά

Που ήμουν μικρό παιδί

Βλέπω στο πρώτο μου πρωινό

Αυλή με κότες γεμάτη

Και έναν μεγάλο πετεινό

Τον λέγανε Καντάφι

Καντάφι τον έλεγαν 

Γιατί ήταν κακός

Όποιος στο δρόμο αν πέρναγε

Τον κυνηγούσε αυτός

Και εμένα δεν με χώνευε

Και με κο κο κο λαλούσε

Τριγύρω μου όλο χόρευε

Και όλο με τσιμπούσε

Και όταν τον σφάξαμε

Τον βάλαμε να βράζει

Όλη μέρα τον βράζαμε

Και δεν έλεγε να βράσει 

Ξημέρωνε ψυχοσάββατο

Θρηνώντας χτύπαγε η καμπάνα

Κάποιος βρήκε το θάνατο

Και έκλαιγε μια μάνα

Απαρηγόρητα η μάνα έκλαιγε

Το πρωτογέννητό της τον Γιάννη

Που χρόνια από τραύμα υπέφερε

Και δεν έλεγε η πληγή να γιάνει

Ο Γιάννης ήταν φίλος μου

Τον είχα σαν αδελφό

Ήταν μεγάλη η λύπη μου

Που δεν πρόλαβα να τον δω

Στον Αϊ Δημήτρη μοιράζανε

Κόλλυβα με μαύρα τσεμπέρια

Αράδα οι άνδρες τα δέχονταν

Με ανοιχτά τα χέρια

Ήμουν και εγώ εκεί

Σαν φέρανε το πτώμα

Έσκυψα με προσοχή

Και πήρα μια χούφτα χώμα

Το κράτησα στα χέρια μου

Και γίνονταν πιο ελαφρύ

Το έριξα πάνω στο φίλο μου

Ελαφρά να σκεπαστεί

Το ξέρουμε οπωσδήποτε

Ότι χωρίς ψυχή το σώμα 

Δεν είναι πια τίποτα

Παρά μια χούφτα χώμα

Κοίταξα τριγύρω μου

Μα ψυχή δεν είδα καμία

Χιλιάδες γραμμένα ονόματα

Επάνω στα μνημεία

Βρήκα και τους προγόνους μου

Και άναψα κεράκια

Με δάκρυα στα μάτια μου

Τους είπα δυο λογάκια

Ενώ τα κοκαλάκια μας

Θα μείνουν σε ξένη γη

Μα όλες οι ψυχούλες μας

Θα είναι πάλι μαζί

Ήρθαν τρεις φίλοι στο χωριό

Από τον Καναδά

Συχνάζαμε στο καφενειό

Περνάγαμε καλά

Τέσσερις εργένηδες ήρθαμε

Και φύγαμε παντρεμένοι

Μα και οι τέσσερις φανήκαμε

Να ‘μαστε κερδισμένοι

Αμίλητοι αφήσαμε τους γονείς

Μια δεκαετία άλλη

Είπαμε θα γυρίσουμε νωρίς

Αλλά μας παίδεψε η βιοπάλη

Σαν ήρθαμε πίσω στον Καναδά

Στη μέση του χειμώνα

Τα κρύα ήταν φοβερά

Αρχίσαμε από τη βελόνα

Στο «Τάορ» για ψώνια πήγαμε

Για κουτάλια και πιρούνια

Νοικοκυριό αρχινούσαμε

Μέσα  στα πολλά τα χιόνια

Δουλεύαμε σκληρά οι δυο

Όπως και όλοι οι άλλοι

Και λέγαμε πως στο χωριό

Θα ξαναγυρίσουμε πάλι

Τρεις οικογένειες ζούσαμε 

Σε κάτι μικρά σπιτάκια

Ο ένας τον άλλον βοηθούσαμε

Και μοιράζαμε τα μεράκια

Και έτσι αποκτήσαμε

Τα πρώτα μας σπιτάκια

Κοντά-κοντά καθόμασταν

Μας χώριζαν μικρά σοκάκια

Τα παιδιά μας μεγαλώνανε

Με φίλους και ξαδερφάκια

Λεφτά πολλά δεν περισσεύανε

Πληρώναμε υποθηκάκια

Και έτσι σιγά-σιγά

Μεγάλωσαν τα παιδιά μας

Σαν πιάσαμε λίγα λεφτά

Δεν μας χωρούσε η γειτονιά μας

Γιορτές στα σπίτια κάναμε

Και όλα τα έθιμά μας

Για τους συλλόγους μαλώναμε

Και τα ονόματά μας

Σκορπίσαμε όλοι μακριά

Σε ανατολή και δύση

Αφήσαμε τα σπίτια τα μικρά

Για να ‘χουμε μοντέρνο σπίτι