Μια κοπέλα που ύφαινε
Με άσπρο νήμα στον αργαλειό
Μαύρο φουστάνι φόραγε
Το μέλλον της ήταν σκυθρωπό
Γιατί είναι άσπρο το νήμα σου
Και μαύρη η φορεσιά σου
Μήπως πενθείς τη μάνα σου
Τον γέρο τον μπαμπά σου
Μήδε πενθώ τη μάνα μου
Ούτε τον πατέρα
Μαυρίσανε τα νιάτα μου
Και κλαίω νύχτα-μέρα
Γοργά περνούν τα νιάτα σου
Γρήγορα φεύγει ο χρόνος
Για πέταξε τα μαύρα σου
Να σου διαβεί ο πόνος
Την πρώτη αγάπη μου πενθώ
Το νέο μου παλικάρι
Το άλογό του γύρισε μοναχό
Χωρίς τον καβαλάρη
Πρόλαβε στη σέλα του
Να γράψει το όνομά μου
Με αίμα από τη φλέβα του
Λέει να παντρευτείς καρδιά μου
Μην περιμένεις μάτια μου
Πίσω να γυρίσω
Είναι βαρύ το τραύμα μου
Εδώ θα ξεψυχήσω
Είναι για τη λευτεριά
Το εθνικό μας χρέος
Να πολεμάμε σαν θεριά
Χωρίς ρώτημα και δέος
No comments:
Post a Comment