Ο γυρισμός στο χωριό

Χτυπάει η καμπάνα γιορτινά

Φθινόπωρο του σαράντα εννιά

Ο πόλεμος τελείωσε

Μα το χωριό μας μείωσε

 

Πολλά παιδιά σκοτώθηκαν

Άλλα εξαφανίστηκαν

Σπίτια εγκαταλειμμένα

Σπίτια γκρεμισμένα

 

Χάσανε μάνες τα παιδιά

Χάσανε τους συντρόφους

Αμέτρητα άφθαρτα κορμιά

Εις τα βουνά και λόφους

 

Γυρίσαμε πίσω στο χωριό

Στις όμορφες γειτονιές μας

Να κοιμηθούμε στα σπίτια μας

Να γιάνουν οι πληγές μας

 

Μια αγιάτρευτη πληγή

Θα ‘ναι η πληγή της μάνας

Την παίρνει στον τάφο της μαζί

Αυτή που έχει χάσει το παιδί

 

Να θυμόμαστε όλους αυτούς

Που δεν έχουν γυρίσει

Για ‘μας που επιστρέψαμε

Η ζωή θα συνεχίσει

 

Το καμπανάκι του σχολειού

Άρχισε να χτυπάει

Και το μικρό μας το χωριό

Σαν να ‘παψε να πονάει

 

Ήταν η αρχή μιας ειρηνικής ζωής

Στα τελευταία εξήντα χρόνια

Και από τα βάθη της ψυχής

Ευχόμαστε να ‘ναι αιώνια