Απ’ το χωριό βρεθήκαμε
Στο «Μπλουρ» και «Μαργαρέτα»
Εκεί ανταμωθήκαμε
Και ζούσαμε δέκα-δέκα
Κάναμε μια μικρή αποικία
Μια απόδημη φωλιά
Οικογένειες ερχότανε μια-μια
Με γέρους και μικρά παιδιά
Η αποικία γέμισε
Πλημμύρισε η «Μαργαρέτα»
Το χωριό μας άδειαζε
Έφευγαν δέκα-δέκα
Οι οικογένειες μεγάλωναν
Και δεν μας χωρούσε πια
Οι πόνοι του χωριού χαλάρωναν
Σαν πιάναμε λίγα λεφτά
Και σαν τα μυρμήγκια
Που βγάζουνε φτερά
Πετούσαμε ένας-ένας
Να κάνουμε χώρια φωλιά
Ο άνεμος μας σκόρπισε
Ανατολή και δύση
Και ο καθένας μας κατόρθωσε
Να ‘χει δικό του σπίτι
Τα χρόνια πήγαιναν καλά
Με γάμους, γιορτές και γλέντια
Με πανηγύρια πολλά
Και δώρα χρυσαφένια
Λίγα λεφτά οικονομήσαμε
Τρέχοντας στις δουλειές μας
Τα γλέντια συνεχίζαμε
Μεγάλωσαν τα παιδιά μας
Τώρα τα παιδιά πετάξανε
Έκαναν δική τους φωλιά
Και αυτά νοικοκυρεύτηκαν
Και έφυγαν πιο μακριά
Χαλάρωσε η δυνατότητα
Τελείωσαν οι επιδείξεις
Κοντεύει η πραγματικότητα
Άρχισαν οι επιδείξεις
Μας ενοχλούν οι ρευματισμοί
Σαν πάμε να κοιμηθούμε
Και ήδη δυσκολευόμαστε
Τις σκάλες ν’ ανεβούμε
Χαιρόμαστε με τα εγγονάκια μας
Μας είναι η γιατρειά
Αν και πονάν τα κοκαλάκια μας
Τα παίρνουμε αγκαλιά
Γλέντια δεν κάνουμε πολλά
Χορούς και πανηγύρια
Σε κηδείες βρισκόμαστε συχνά
Μικραίνει η απόδημη φωλιά
Εκεί σκυμμένοι και σεμνοί
Σκεφτόμαστε όλη τη ζωή
βλέποντας μια ισότητα
Που αυτή είναι η πραγματικότητα
No comments:
Post a Comment