Όταν ήμουν μικρό παιδί
Καθόμουν μια βραδιά στην πόρτα
Λουλούδια γεμάτη η αυλή
Και πράσινα ήταν τα χόρτα
Φωνές ακούγονταν από μακριά
Ποτίζανε τους μπαξέδες
Πανσέληνη θα ‘ταν η βραδιά
Άνθιζαν οι μενεξέδες
Ο γκιώνης λαλούσε θλιβερά
Σαν να ‘τανε πληγωμένο
Τα αστέρια έλαμπαν εκεί ψηλά
Σαν διαμαντένιο βέλο
Από την κορυφή του βουνού
Ανέτειλε το φεγγάρι
Το φώτισε όλο το χωριό
Σαν να ‘ταν του Θεού λυχνάρι
Ρωτώ το φεγγάρι εγώ
Να με πληροφορήσει
Εάν υπάρχει πιο όμορφο από εδώ
Εις την υπόλοιπη φύση
Εσύ που ‘σαι τόσο ψηλά
Και βλέπεις αλλού ανθρώπους
Όταν πας στην άλλη μεριά
Πως βλέπεις τους άλλους τόπους
Όπου κι αν πας σε αυτή τη γη
Ότι και ν’ αποκτήσεις
Την παιδική σου τη ζωή
Ποτέ δεν θα τη λησμονήσεις
Τώρα που ‘μαι στον Καναδά
Στην πόλη τη μεγάλη
Άστρα δεν φαίνονται πολλά
Μονάχα το φεγγάρι
Καθόμουν στην πόρτα μια βραδιά
Μαζί με το εγγονάκι
Θαυμάζαμε την όμορφη βραδιά
Βλέποντας το φεγγαράκι
Παππού εκεί που μεγάλωσες εσύ
Ρωτάει το εγγονάκι
Ποιος μένει τώρα εκεί
Πως είναι το σπιτάκι
Όταν ήμουν μικρό παιδί
Ρωτούσα το φεγγάρι
Ας το ρωτήσουμε μαζί
Να μας κάνει αυτή τη χάρη
Περνούσανε σύννεφα απαλά
Εμπόδιζαν το φεγγαράκι
Και μας απάντησε τραβλιστά
Πως βλέπει το σπιτάκι
Θάμνοι και αγκάθια στην αυλή
Μας λέει το φεγγαράκι
Ετοιμόρροπη είναι η σκεπή
Και μέσα μένουνε Αλβανοί
Ο παππούς κατάπιε το σάλιο του
Σαν να ‘τανε φαρμάκι
Και σκούπισε τα μάτια του
Με το άσπρο μαντηλάκι
Μην κλαις παππούλη μου εσύ
Μου λέει το εγγονάκι
Εμείς θα μείνουμε μαζί
Θα χτίσω εγώ σπιτάκι
No comments:
Post a Comment