Ο αρραβωνιαστικός

Τρεις αδελφές μεγάλωναν

Τίμια, σεμνά και ωραία

Όλοι στο χωριό τις καμάρωναν

Και οι τρεις πάντα μαζί παρέα

 

Τις συμβουλεύανε μην ξεχάσουν

Για να ‘ναι ξακουστές στο χωριό

Την τιμή τους να μην τη χάσουν

Για να βρουν προκομμένο γαμπρό

 

Είχανε ένα μικρό σπιτάκι

Και μια πογιάτα χαμηλή

Ένα μικρό χωράφι

Και μια αγελάδα μικρή

 

Πεντάμορφες γίνανε οι αδελφές

Ήταν καμάρι στο χωριό

Γώνα πηγαίναν οι προξενιές

Πηγαινοερχόταν οι γριές

 

Την πιο μεγάλη αδελφή

Τη λέγανε Ελπινίκη

Η δεύτερη ήταν η Βενετή

Και η πιο μικρή Αφροδίτη

 

Το έθιμο ήταν στο χωριό

Να παντρευτεί πρώτα η μεγάλη

Την Ελπινίκη τότε τη ζητά

Ένα όμορφο παλικάρι

 

Μικρό αρραβώνα κάνανε

Χωρίς προίκα θα την πάρει

Θύμιο αυτόν τον λέγανε

Είχε φοράδα και μουλάρι

 

Χρόνια αρραβωνιασμένοι ήτανε

Πήγαινε κάθε βράδυ

Κρασιά και μεζέδες τον ταΐζανε

Λεφτά δεν περίσσευαν για λάδι

 

Εάν θέλετε γάμο λέει ο γαμπρός

Θέλω και το χωράφι

Δέχεται ο δόλιος ο πεθερός

Μη μείνει η κόρη του στο ράφι

 

Η μέρα του γάμου κόντευε

Να σου ο γαμπρός με τη φοράδα

Ο γάμος ποτέ δεν γίνεται

Εάν δεν πάρω και την αγελάδα

 

Το δέχτηκαν τα πεθερικά

Να δώσουν και την αγελάδα

Χωρίς αντίρρηση καμιά

Θα φόρτωναν με προίκα τη φοράδα

 

Μαζεύτηκε όλο το χωριό

Τη νύφη για να δούνε

Ήταν και ο παππάς με τ’ αγιασμό

Για να στεφανωθούνε

 

Χτυπάγανε τα νταούλια δυνατά

Και ο ζουρνάς λαλούσε

Η φοράδα φορτωμένη με προικιά

Και η νύφη ακολουθούσε

 

Με νυφικό φουστάνι ντύσανε

Τη μικρή τους αγελάδα

Με άσπρο βέλο και την τραβούσανε

Πίσω από τη φοράδα

 

Αμάν, τη νύφη είναι αυτή

Φωνάζει ο γαμπρός

Αυτή δεν είναι η Ελπινίκη

 

Μα τέτοιο βόδι που είσαι εσύ

Τέτοια νύφη σου ανήκει

Φωνάζει ο πεθερός

 

Τρέχει ο παππάς για να κρυφτεί

Φεύγει για να γλυτώσει

Πρώτη φορά του ‘χε συμβεί

Τετράποδη νύφη να στεφανώσει