Δυο γεροντάκια

Δυο γεροντάκια κάθονταν

Στον ίσκιο και μιλούσαν

Σκεφτόταν τα χρόνια τα παλιά

Και κάπου-κάπου γελούσαν

 

Θυμάμαι που καθόμασταν

Στον καθαρό αέρα

Και πως εσύ με μάθαινες

Να παίζω τη φλογέρα

 

Στην Πέμπτη τάξη ήμασταν

Στο διάλειμμα το πρώτο

Βροντούσε η αυλή απ’ τις φωνές

Και των ποδιών τον κρότο

 

Το διάλειμμα τελείωσε

Καθένας μας στις τάξεις

Μου ‘πες αυτή σε αγαπάει

Μπορείς να την πειράξεις

 

Απλώνει το χέρι ο μικρός

Και πριν το κατορθώσει

Τον είδαν οι φιλενάδες της

Στο ξύλο τον είχαν πλακώσει

 

Μα κύριε δεν φταίω εγώ

Και ούτε πρόλαβα να πιάσω

Με γέλασε ο φίλος μου

Και το μάθημα θα χάσω

 

Το μάθημά σου σήμερα

Θα είναι το εξής

Χίλιες φορές στον πίνακα

Πως θα ‘μια ειλικρινής

 

Τώρα πως πας με τα γεράματα

Είναι καλά ο προστάτης

Είναι για μαύρα κλάματα

Γρηγόρης και Σταμάτης